Во време кога животот станува сѐ побрз, а секојдневието исполнето со работа, обврски и постојана борба за подобра иднина, многу родители несвесно забораваат што навистина им е најпотребно на децата – љубов, внимание и присуство.
Денес живееме во свет во кој речиси сѐ се мери низ пари, статус и материјални работи. Секој сака подобар автомобил, поголем дом, повеќе сигурност и подобар живот за своето семејство. Родителите работат по цел ден, често уморни и психички исцрпени, само за на своите деца да им овозможат нешто повеќе од тоа што тие самите го имале. И токму тука, во таа постојана трка, најчесто се губат најважните моменти.
За жал, денешното време сѐ повеќе наликува на натпревар во кој луѓето се трудат да покажат совршен живот на социјалните мрежи. Кој каде бил на одмор, какво кафе пие, во кој ресторан седнал, каква фотографија ќе објави на Инстаграм или Фејсбук, какво „стори“ ќе стави за другите да го видат. Сѐ почесто се живее за туѓите погледи и лајкови, а сѐ помалку за вистинските моменти дома, со семејството.
Во таа трка за совршена фотографија и виртуелна слика за животот, многумина забораваат дека детето не бара луксуз и совршенство. Детето бара внимание. Бара родител кој ќе го слушне, ќе го прегрне и ќе помине време со него.
Децата не растат со спомените од скапите подароци. Не растат со спомените од најновиот телефон, брендирана облека или луксузни работи. Тие растат со чувството дека биле сакани. Со топлата прегратка пред спиење. Со разговорот кога нешто ги мачело. Со заедничкиот ручек, прошетка или моментите кога родителот навистина бил присутен – без телефон во рака и без мисли насочени кон проблемите од работата.
Стручњаците сѐ почесто предупредуваат дека модерниот начин на живот создава емоционална оддалеченост помеѓу родителите и децата. Во многу домови денес има сѐ – телевизори, таблети, играчки и удобност – но сѐ помалку искрен разговор и време поминато заедно. Децата можеби молчат, но тие чувствуваат кога родителот е отсутен, кога е постојано нервозен или кога вниманието е насочено кон сѐ друго, освен кон нив.
Психолозите велат дека најголемата сигурност за едно дете не е материјалната стабилност, туку чувството дека има некој кој секогаш ќе го сослуша, разбере и прегрне. Токму тие мали, секојдневни моменти ја градат довербата, самодовербата и емоционалната стабилност кај детето.
Во ова време на социјални мрежи и брз живот, сѐ повеќе деца растат со чувство на осаменост и покрај тоа што нивните родители физички се покрај нив. Една искрена прегратка, насмевка или разговор понекогаш вредат повеќе од сѐ што може да се купи со пари.
Родителството никогаш не било лесно, но денес е можеби потешко од кога било. Од родителите се очекува да бидат успешни на работа, финансиски стабилни, секогаш достапни и психички силни. Но, и покрај сите притисоци, најважно останува детето да почувствува дека е сакано.
Децата не бараат совршени родители. Тие не очекуваат луксузен живот. Тие сакаат некој што ќе ги држи за рака кога се плашат, што ќе ги сослуша кога плачат и што ќе биде тука кога имаат потреба од поддршка.
И можеби токму затоа, во ова модерно и материјално време, најголемиот подарок што еден родител може да му го даде на своето дете не е нешто што се купува – туку време. Време за разговор. Време за смеа. Време за љубов.
Затоа што детството поминува многу побрзо отколку што мислиме. А кога децата ќе пораснат, нема да паметат колку пари сме заработувале, туку дали сме биле покрај нив кога најмногу им требало.
