Летото полека го кажува своето последно „до видување“, а со првите посвежи утра доаѓа периодот што мириса на печени пиперки, ајвар, топол чај и домашна кујна.
Есента носи нешто посебно. Не доаѓа само со пократки денови и пожолтени лисја, туку и со враќањето на едни од најубавите домашни традиции.
Во дворовите и кујните започнува подготовката на зимницата. На пазарите се бараат најубавите црвени пиперки, домати, зелка и останатиот зеленчук, а дома полека се полнат теглите со ајвар, лутеница, печени пиперки, туршија и разни домашни производи.
За многумина, зимницата не е само храна за студените месеци. Таа е спомен на детството, на бабите и мајките, на дворовите полни со гајби и на семејството собрано околу една иста работа.
Есента носи и уште една убава традиција – времето на домашните слави.
По летните одмори и долгите вечери надвор, повторно се полнат домовите со гости, разговори, смеа и мирис на домашно приготвена храна. Се подготвуваат славските трпези, се пречекуваат роднини и пријатели, а куќите повторно стануваат места каде што најважно е кој седи околу масата.
Со есента доаѓа и некој поинаков ритам. Утринското кафе станува потопло, вечерите се пократки, а домот повторно станува омиленото место за собирање на семејството.
Природата ќе ги обои дрвјата во жолто, портокалово и црвено, деновите постепено ќе се скратуваат, а ние полека ќе ги вадиме јакните и потоплата облека.
Но, можеби токму во тоа е убавината на есента.
Не е гласна како летото, но има свој мирис, своја боја и своја топлина.
Доаѓа сезоната на зимницата, домашните слави, топлите вечери и семејните собирања.
Добро ни дојде, есен.
